خوراک چپ
رنسانسی دیگر پیش روی جهان است…
جنگ خیابانی در تهران
نوشته شده توسط سیاوش شهابی در شنبه 20 ژوئن 2009

امروز تهران صحنه جنگی تمام عیار بین مردم و حکومت اسلامی بود.

دیروز خامنه ای علنا به مردم اعلان جنگ داد. مردم همان دیشب نشان دادند که با این تهدیدات جا نمی زنند. برعکس آماده جنگ و عقب راندن “دیکتاتور” اند. تدارک جنگ خیابانی گسترده امروز از همان دیشب و ساعاتی بعد از اولتیماتوم خامنه ای از هر دو سو شروع شد. مردم در پشت بام ها شعار “مرگ بر دیکتاتور” میدادند و عزم خود را اعلام میکردند، رژیم اسلامی از هر سو نیرو وارد میکرد و خیابانها را لبریز از اوباش مسلح اش میکرد. صبح که تهران از خواب برخاست با نوعی حکومت نظامی و توقف زندگی عادی و حالت فوق العاده در شهر روبرو شد. بوی خون و جنایت می آمد. اما این کسی را نترساند. تظاهرات ها چنان که خامنه ای خط و نشان کشیده بود متوقف نشد. از هر گوشه جمعیت بیرون آمد. با وجود آنکه رژیم با بلوکه کردن بسیاری خیابانها توانست مانع بهم پیوستن جمعیت و تشکیل صفوف میلیونی بشود، اما ویدئوهای مختلف و گزارش ها از میزان جمعیت در مناطق متعدد تهران حاکی از آن است که امروز در مجموع جمعیت بسیار زیادی در خیابانها بوده است. این در حالی است که همه میدانستند که نه به تظاهرات که به صحنه جنگ و زد و خورد خیابانی میروند. چنین بود که اغلب مناطق تهران از ساعت 4 بعداز ظهر به بعد به یک میدان وسیع جنگ بین حکومت اسلامی و مردم به جان آمده تبدیل شد. تا این لحظه که نزدیک نیمه شب شنبه در ایران است هنوز گزارشاتی از ادامه جنگ و گریزهای خیابانی در محلات مختلف تهران از کانال جدید پخش میشود.

برنده این جنگ و رویارویی حکومت اسلامی نبود. آنچه را که در روزهای قبل هم دیده بودیم امروز حتی مورد تاکید بیشتری قرار گرفت: مردم و بخصوص جوانان اصلا سرکوتاه آمدن ندارند. برعکس، این اوباش تا دندان مسلح رژیم اند که در مقابل جمعیت مصمم و خشمگین روحیه خود را می بازند. امروز بار دیگر دیدیم که دختران و زنان بویژه در صف اول درگیری با اوباش رژیم قرار دارند. دیدیم که مردم از زخمی شدن و کشته شدن هراس ندارند و با هر وسیله ای که میتوانند می جنگند. آنها فقط از خود دفاع نمی کنند بلکه قصدشان عقب راندن رژیم و فراری دادن اوباش است. در برخی مناطق جوانان سنگر بندی میکنند و از تسلیح و مبارزه مسلحانه علیه رژیم سخن میگویند. این روحیه بالای انقلابی چیزی است که رژیم اسلامی راهی برای فائق آمدن بر آن ندارد.

در پایان روز شنبه اوضاع به کدام طرف میرود؟ به نظر من امروز بروشنی نشان داد که “دیکتاتور” فی الحال اوضاع را باخته است. او البته هنوز کاملا مایوس نشده و دچار این توهم و یا حماقت است که با سپاه پاسدارن و بسیج و اوباش جانی اسلامی میتواند در مقابل مردم مقاومت کند. خیال میکند بزودی این جوشش انقلابی از نفس می افتد و آنگاه با سرکوب شدید و تن داده به رفرم های ناچیز دوباره حکومت اسلامی از هم وا رفته را راست و ریست میکند. اما به قول حمید تقوایی گذشت زمان به نفع انقلاب است. آنچه که از نفس خواهد افتاد نیروی سرکوبگر روحیه باخته رژیم اسلامی است. ادامه تظاهرات و جنگ و گریز خیابانی و حالت فوق العاده ای که اکنون در کشور ایجاد شده بسرعت رژیم را فرسوده و تضعیف خواهد کرد و حکومت از هم وارفته اسلامی را به تشدید اختلافات درونی و سقوط نزدیک خواهد کرد. همین امروز موسوی و کروبی در جلسه اضطراری شورای نگهبان حاضر نشدند و در واقع به “آقا” نه گفته اند. “دیکتاتور” نه فقط در خیابانها با پاسخ دندان شکن مردم روبروست، بلکه در بالا و در صفوف اوباش حاکم نیز با کشاکش های حاد و آشتی ناپذیر روبروست.

هر روز که میگذرد جای هرگونه عقب نشینی و مانور برای خامنه ای و حکومت اسلامی تنگ تر میشود. درعوض هر روز انقلاب وسیع تر و عمیق تر خواهد شد. هم از لحاظ جغرافیایی و سرایت به همه شهرها و مناطق ایران پیش خواهد یافت، و هم از لحاظ محتوای سیاسی و طبقاتی رادیکالتر و بنیان بر انداز تر خواهد شد. شعارها تندتر و چپ تر ، شیوه ها رادیکالتر و آشتی ناپذیر تر خواهد شد.