خوراک چپ
رنسانسی دیگر پیش روی جهان است…
فقر؛ تنها سهم کودکان کار
نوشته شده توسط سیاوش شهابی در دوشنبه 23 آوریل 2012

سخنگوی کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی با بیان این‌که سهم کودکان کار تنها فقر و تنگدستی است، گفت: کودکان خانواده‌های بی سرپرست نقش بیشتری در امرار معاش خانواده‌هایشان دارند.

این نماینده مجلس در گفت ‌و گو با سایت خانه ملت، با تأکید بر این که مشکل کودکان خیابانی تا زمانی که به صورت ریشه‌ای برخورد نشود حل نخواهد شد، افزود: کودکان کار یکی از آسیب‌های اجتماعی به شمار می‌‌رود بنابراین مسئولان باید نسبت به رفع آن جدی برخورد کنند. او ادامه داد: هرگاه خانواده در مسائل معیشتی با مشکل مواجه شود، به اجبار از کودکان برای کار و درآمدزایی استفاده می کنند. این کودکان معمولاً پیش از رسیدن به سن کار و به دلیل داشتن خانواده‌های بی‌بضاعت مجبورند سر چهارراه‌ها گل‌ یا فال بفروشند.

وی با بیان این که کودکان ناخواسته سهمی را در امرار معاش خانواده‌هایشان به خود اختصاص می‌دهند، تصریح کرد: خانواده‌هایی که به دلیل فوت پدر یا زندانی بودن بزرگ خانواده، بی سرپرست می‌شوند بیشتر کودکانشان را به کار کردن در خیابان‌ها وادار می‌کنند. عملکرد شهرداری و سازمان بهزیستی درباره جمع‌آوری کودکان کار واضح و شفاف است اما تا زمانی که برخورد جدی و ریشه‌ای صورت نگیرد باز هم شاهد حضور کودکان کار در خیابان‌های پایتخت و سایر شهرها خواهیم بود. *

در مورد سخنان این نماینده مجلس سوالی پیش می آید: آیا سیاست هایی که دستگاههای دولتی اجرا می کنند نیز بر زندگی این کودکان تاثیر گذار نخواهد بود؟ اجازه دهید دو نمونه از این سیاست ها را بررسی کنیم.

بر طبق مصوبات اجرایی وزارت کار، کارگاه های زیر ده نفر از شمول قانون کار خارج هستند و این به معنی نظارت حداقلی بازرسان این نهاد بر این کارگاه ها است. در این تولیدی ها کارگرانی مشغول به کار هستند که معمولا نه دارای بیمه هستند، نه از حقوق مناسبی برخوردارند و نه هیچ تضمینی به باقی ماندنشان در کار هست.  برخی از این صاحبکاران از این شرایط استفاده می کنند و در ازای دستمزدی شدیدا نابرابر و بسیار نازل از کودکان بیگاری می کشند.

مسئله دیگری که می توان به آن اشاره کرد داستان حداقل حقوق ماهیانه است که در حال حاضر چیزی حدود سیصد و نود هزار تا چهارصد هزار تومان است. با یک حساب سرانگشتی و بر پایه آمار های نهاد های زیر نظر همین وزارتخانه ها می توان با احتساب خط فقر بیش از یک میلیون تومان برای  تهران به این نتیجه رسید که چرا خانواده ها از نظر معیشتی دچار مشکل می شوند. زمانی که فردی از دستمزدی در همین حدود برخوردار است چگونه می تواند گذران زندگی ای داشته باشد؟ این مسئله نمی تواند موجب این شود که همان فرد مجبور به این شود که کودکش را به جای مدرسه به یکی از همین کارگاه ها یا خیابان بفرستد تا کمک خرج خانواده گردد؟

+ در همین رابطه: بسياري از فرزندان خانواده‌هاي فقير به جمع كودكان كار پيوسته‌اند
++ همچنین ببینید: اول ماه مه و حقوق کودکان