خوراک چپ
رنسانسی دیگر پیش روی جهان است…
همه رویاهای رفته
نوشته شده توسط سیاوش شهابی در سه‌شنبه 21 فوریه 2012

دو ماه از فرار می گذرد و هنوز در این شک هستم که اصلا چه شد.
داستان اتفاقات و بی مهریها را که کنار بگذارم، تقریبا به این نتیجه می رسم که حالا باید جور دیگری به دنیا نگاه کنم.
حداقل که مثل آدم عادی نمی توانم حتی از شهری به شهر دیگر برم. اینکه جای خود، حتی قدم زدن در شهر هم دیگر برایم امن نیست.
حداقل که خودم اینطور فکر می کنم. البته به قول دوستانی که همین جمعه بعد از مدتها و البته با ترس، پیاده روی کوتاهی به دربند داشتیم، نباید زیاد در توهم باشم. برادران کارهای مهمتری دارند که بخواهند دنبال من باشند. البته خبرهای بدی می شنوم ولی خوب، پوست کلفت تر از اینها شده ایم. بالاخره این دنیا را با همه ناملایماتش داشتیم تحمل می کردیم. اینهم روش.

اما گذشته از اینها حسی مثل سربازان انگلیسی دارم که بعد از مدتها نبرد سنگین با نیروهای ارتش آلمان، درست در زمانیکه فکر می کردند همه چیز خوب پیش می رود و می توانند روی آرامش را ببینند و حداقل مدتی را دور از شلیک وحشتناک گلوله های توپ و تانک آلمانی ها بگذرانند، درست در جایی که فکرش را نمی کردند، خود را در سواحل دنکرک تنها و بی دفاع یافتند. خوش شانس بودند که هیتلر فرمان توقف داد. فکر کنم الان خیلی خوب احساس سربازانی که در آن شرایط بودند را درک کنم فرقش این است که کسی اینجا فرمان توقف نداده!

+ فیلترشکن نداشتیم پس این پست را ایمیلی فرستادیم!